‘Je suis un soldat – Een hondenleven’, in Filmmagie – # 660 – december 2015

logofilmmagie_0De titel van zijn langspeeldebuut haalde Laurent Larivière uit het nummer ‘Quand revient la nuit’ van Johnny Hallyday, en voor zijn sociaal realistische filmstijl gluurde hij over de grens naar de broers Dardenne. ‘Je suis un soldat’ is het verhaal van de dertiger Sandrine. De economische realiteit dwingt haar terug naar haar moeder, waar ook haar zus en schoonbroer hun intrek namen. Om de eindjes aan elkaar te knopen, krijgt ze een baan in de kennel van oom Henri. Die blijkt niet de grote dierenvriend, maar een tussenschakel in een illegaal smokkelnetwerk van goedkope honden uit Oost-Europa. Waar ze aanvankelijk kooien schrobde en de honden voederde, belandt ze gaandeweg bij nachtelijke louche puppyveilingen.

Ondanks de trieste wereld van illegale dierenhandel, kan ‘Je suis un soldat’ niet overtuigen dat een nuchtere jonge vrouw met veilig onderkomen zo makkelijk richting illegaliteit verglijdt. Bij gebrek aan motieven komt Sandrine eerder gemakzuchtig dan wanhopig over. De film toont waartoe een penibele situatie kan leiden, maar maakt het te vanzelfsprekend. Dat het hier om een economisch uitgedaagd gezin uit een Noord-Franse buitenwijk gaat, komt nooit echt in beeld. De personages lijken geïsoleerd van de wereld, en het verpauperde Roubaix is een prominente afwezige. Ook het rijkelijk vloeien van champagne en foie gras op een doordeweekse dinsdag, is moeilijk in hun dagelijkse armoede te plaatsen.

De afdaling van Sandrine naar een maatschappelijke en emotionele afgrond blijkt uit tevergeefs solliciteren, werkloosheid, bij haar ouders intrekken en rekeningen afhandelen aan de keukentafel. Het ontbreken van een concrete, persoonlijke situatie geeft ‘Je suis un soldat’ een gebrek aan authenticiteit en urgentie. De vaak gelegde verwijzing naar de broers Dardenne gaat in dat opzicht allerminst op: Larivière mist de kracht van de meestervertellers om een verhaal in rake beelden te gieten, en construeert zijn film uit losse algemeenheden. Ook verleidingsscènes die zo in een romantische komedie kunnen, zijn dooddoeners voor een boeiend sociaal realistisch drama.

Sterkhouder van ‘Je suis un soldat’ is Louise Bourgoin. Haar intrieste lichaamshouding en mimiek verhalen haar teleurstelling en verloren trots beter dan alle plotlijnen samen.

Je suis un soldat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s