‘Paradise Trips – Super Mario in Kroatië’, in Filmmagie – # 656 – augustus 2015

logofilmmagie_0Buschauffeur Mario Dockers is met pensioen. Ten prooi aan verveling neemt hij toch een laatste opdracht aan. Dit keer zijn het geen schlagerminnende oudjes met wie op reis mag, maar ongewassen festivalgangers. Toeval of niet, zijn verloren zoon Jim is een van de feestbeesten. De eerste langspeler van Raf Reyntjens is onconventioneel boeiend en op lome manier komisch. De opnames waren door weersomstandigheden een titanenwerk, maar het resultaat mag er zijn. Bervoets is een busbestuurder zoals iedereen ooit ontmoette: nors, kleinburgerlijk en wantrouwig voor wat jong en ongetemd is. Mario’s afschuw voor langharige jeugd is niet enkel het resultaat van een bekrompen maatschappijbeeld, maar ook van een zwarte episode uit zijn privéleven. Hij is een vader die door onbegrip zijn zoon heeft verloren. De trip naar Kroatië en de ongewilde hereniging lost niet enkel zijn oogkleppen, maar is een impulsenbom die een leegte in zijn leven vult tot het overloopt. Hij wordt geconfronteerd met de gevolgen van zijn koppigheid.

Reyntjens nam eerder kortfilms ‘A Message from Outer Space’ en ‘Tunnelrat’ op, en scoorde als reclame– en videoclipmaker. Monza en Stromae mag hij tot zijn klanten rekenen. Voor die laatste regisseerde hij ‘Papaoutai’, net als ‘Paradise trip’ met cinematografie van Rik Zang. Met meer dan tweehonderdvijftig miljoen kijkers is dit de meest bekeken Franstalige Youtubeclip. Het surrealisme van de muziekvideo is in de film aanwezig: van karikaturale kneuterigheid tot psychedelische dromerigheid. Paradijselijke lsd-trips variëren van experiment met licht tot een kitscherige parodie op het Super Mariospelletje – naar de bijnaam van de buschauffeur. De cinematografie van Zang is overdadig, maar tegelijk gebalanceerd. Soms is alles wat slordig, maar dat voelt authentiek aan.

‘Paradise trips’ speelt met de generatiekloof. Een zoon ziet zich graag als tegenbeeld van zijn vader, hoe gelijkend ze ook zijn. Reyntjens vergroot die gelijkenissen. Bervoets en Perceval kregen identieke bewegingen en gelaatstrekken, die ze vaak tegelijk uitvoeren terwijl ze in hun gesprekken botsen. Jims eigen zoon zet zich op zijn beurt af tegen zijn vader, en lijkt dus zowel qua uiterlijk als wereldvisie op zijn grootvader. Midden het Kroatische niemandsland is dit generatieconflict scherp en herkenbaar.

Paradise trips (1)