‘Bloed, zweet en tranen – Geloven ze in mij?’, in Filmmagie – # 655 – juni 2015

logofilmmagie_0Een biografie beginnen met een straalbezopen optreden van een aftakelende Hazes, dat is durven. Diederick Koopal schuwt weinig smerige kantjes van de Nederlandse nationale held annex koning van het levenslied. Heiligschennis? Toch niet. De regisseur legt met een doordachte montage verbanden in Hazes’ leven die zijn oeuvre betekenis geven. Martijn Fischer had weinig moeite om in de huid van de levensliedepigoon te kruipen. Met vijfhonderd opvoeringen van de musical ‘Hij gelooft in mij’ achter de kiezen kent hij zijn personage. Fischer  portretteert Hazes als onzeker man die om liefde schreeuwt en slaat aangrijpende barsten in zijn publieke façade. De film stoelt op ingeleefde acteurs, ook al is het af en toe wat te dramatisch. ‘Bloed, zweet en tranen’ vertelt drie bepalende verhalen uit Hazes’ leven. Matheu Hinzen speelt de achtjarige zingende Dré uit de Gerard Doustraat in de Amsterdamse volksbuurt De Pijp. Het tweede luik toont de cruciale jaren tachtig: toen EMI hem een platencontract  aanbood via jarenlange vriend en producer Tim Griek. Ten slotte verfilmt ‘Bloed, zweet en tranen’ het einde van de bluesy smartlappenkoning. Een afgeleefde Hazes draagt de gevolgen van een alcoholverslaving waarvan op zijn achtste de kiem werd gelegd – “Dat schuim vind je lekker, Dré?”. Als ook zijn gehoor het laat afweten, neemt zijn chronische onzekerheid de bovenhand.

Die onzekerheid is de leidraad doorheen de knap gemonteerde verhalen. Telkens is er één persoon waar Hazes zijn gedrag aan toetst: zijn veeleisende en gewelddadige vader, zijn producer, en uiteindelijk zijn echtgenote Rachel. Die lijkt op het eerste zicht een dweperige sloor, maar eigenlijk leidt de kordate vrouw zijn mini-imperium. Het kantelpunt is een optreden in het Amsterdamse Concertgebouw. Dat ene moment brengt samen wat Hazes dreef: zijn kinderdroom, zijn faalangst, zijn vader en Rachel. Het is wrang dat dit in de film een eindpunt lijkt. Wat we erna zien is verval, terwijl hij nog een lange loopbaan had. Er blijven veel vragen over. Wat gebeurde er tussen zijn kortstondige loopbaan als kindsterretje in de Johnny Kraaykampshow en zijn herontdekking als zingende barman? De eenzijdige vingerwijzing naar zijn vader zorgt voor een hobbelig maar weinig genuanceerd parcours. Je kan het Koopal moeilijk kwalijk nemen. Kiezen is verliezen, en in dit rijk gevulde leven is er keuze te over.

Hazes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s