‘Macondo – Sereen en menselijk imigratieverhaal’, in Filmmagie – # 655 – juni 2015

logofilmmagie_0Met ‘Macondo’ regisseert Sudabeh Motezai een eerlijk en intiem portret van migratie. De elfjarige Tsjetsjeense Ramasan woont met zijn moeder en zussen in een deel van Wenen dat weinig mensen ooit zien. Hij vluchtte naar Oostenrijk nadat zijn vader als oorlogsheld sneuvelde in de strijd tegen de Russen. Zonder doodscertificaat kan het gezin niet bewijzen dat ze politiek vluchteling zijn, wat hun asielaanvraag bemoeilijkt. Als Ramasan ontdekt dat zijn moeder tot huwen gedwongen was om een familievete te vermijden, krijgt zijn vaderverering een deuk. De handige nieuwe onderbuur Isa, een strijdmakker van zijn vader, is voor Ramasan een rolmodel dat hij schoorvoetend toelaat. Als Isa het heldhaftige beeld van zijn vader nuanceert, laat de gekwetste jongen het afweten.

Mortezai debuteerde in 2006 met de documentaire ‘Children of the Prophet’. Die nuchtere aanpak trekt ze door in deze eerste fictiefilm. Omdat de filmmaakster op haar twaalfde van Teheran naar Wenen migreerde, benadert ze de thematiek met eerlijke en wrang-nostalgische blik. Het naturalistische acteren van Minkailov bepaalt de film; meer beleven dan spelen. Met de camera dicht op de huid zoekt de jongen een plaats in de maatschappij, zonder dat het sentimenteel wordt. Soms wil Mortezai te veel letterlijk tonen. Zo ligt het er vingerdik op als de klas kindertekeningen maakt, en Ramasan een tank tekent die zijn huis vernietigt.

Tweetalige Ramasan is de tolk tussen zijn moeder en de autoriteiten. Beschermend vertaalt hij af en toe een vraag verkeerd. Als hun dossierbeheerder vraagt of ze een relatie heeft, vraagt hij haar speels of hij broers heeft. Als hij dezelfde truc gebruikt om uit de problemen te raken, blijkt dat Ramasan een echte vaderfiguur mist om te vermijden dat hij verglijdt naar de criminaliteit. Het besef dat de toekomst van zijn familie op zijn schouders rust, houdt hem in het gareel. Ramasan zit gekneld tussen identiteitsvorming en verantwoordelijkheidszin. Mortezai laat het oordeel aan de kijker: is dit verloren jeugd, of een vastberaden prille tiener. De regisseuse schuurt tegen haar wortels aan en importeert Iraanse New Wave in Oostenrijk; reflectie over de zelfkant van de samenleving staat centraal. Kwetsbaar en geloofwaardig projecteert Mortezai eigen ervaringen in een menselijk, authentiek en toegankelijk coming of ageverhaal.

Macondo

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s