‘Night at the museum: secret of the tomb’, in Filmmagie – # 653 – maart 2015

logofilmmagie_0Ben Stiller mag nog eenmaal als nachtwaker Larry op hort met de museumbewoners van het American Museum of Natural History. Bij de kijker komt echter weinig tot leven. Ondanks de topcast doen ongeïnspireerde situatiehumor en flauw scenario de film geen goed. Ditmaal verhuizen ze naar het Britisch Museum om het tablet van Akmenrah en dus de museumvrienden te redden. Daar ontmoet Larry zijn Britse collega, een grofgebekt Little Britain typetje dat gauw verveelt, en de hoogmoedige niet bijster snuggere Sir Lancelot. Komisch vermeldenswaardig is een gevecht tussen Larry, Roosevelt en Lancelot op de multidimensionale trappen van het schilderij ‘Relativity’ van Escher. Dit is verfrissender dan de meeste grappen. Iepwob? Het is een leuk idee Pompei verkeerd te lezen met de lava al voor de voeten van een lilliputtercowboy en minicenturio. Maar het is niet nodig zo’n halfbakken moppen lang uit te melken en elke vondst te rekken tot alle vaart verdwijnt. En dan wordt zo’n komedie lang. Niets verkeerd met het uiterste uit je personages halen als je nog wat te vertellen hebt. Maar de ‘Night at the museum’-films zijn onderling zo uitwisselbaar dat van karakterontwikkeling geen sprake is. Waar oorspronkelijk een Tyrannosaurus het museum als uit de kluiten gewassen schoothondje op stelten zette, neemt nu een Triceratops die rol op. Andere musea, identieke films.

Dat Kingsley als farao Merenkahre oppert dat zijn joodse slaven het wel naar hun zin hadden, is een geslaagde knipoog naar ‘Exodus’, waarin Kingsley een joodse stamoudste speelt.De openingsbeelden, waarin een team jaren dertig archeologen de tombe van de Merenkahre ontdekt, is puur Indiana Jones. Regisseur Levy kent zijn filmgeschiedenis en productioneel is de laatste museumnacht onberispelijk maar routineus. Levy probeerde een emotionele laag in te voeren met wat vader-zoonperikelen: Larry’s zoon Nick ambieert een DJ-carrière in Ibiza. Dit stoort een film die gemaakt is voor kinderen die verlangen naar dolle achtervolgingen en doortrapte oermensen. Wijlen Robin Williams toont als Teddy Roosevelt de herkenbare melancholie waarvoor hij zo geliefd was. Het is een afscheid, wanneer Williams fier op zijn paard op zijn laatste zonsopgang wacht. Even slikken. De makers wisten niet wat komen zou, maar gaven hun film zo onbewust een onbetwistbare bestaansreden.

 

 

 

00026 Filmmagie - Night at the museum

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s