‘What we do in the shadows’, in Filmmagie – # 652 – februari 2015

logofilmmagie_0Samenwonen is een kunst. Zeker met een leeftijdsverschil van 8000 jaar kan het er bovenhands op zitten. Dagelijkse klusjes brengen wat teweeg: vampier of niet, de afwas moet gebeuren. In deze mockumentairy volgt een cameraploeg de vampier-huisgenoten Vlad, Deacon, Viago en Petyr. Ze hokken al decennia samen als kersvers bloedzuiger Nick hen vervoegt. Hij ligt slecht in de groep, maar introduceert sterveling Stu: een blozende IT’er waarvoor ze smelten. Stu loodst hen de eenentwintigste eeuw in, met sociale media (waar vind je smakelijke maagden?), digitale fotografie (een must voor wie geen spiegelbeeld heeft, maar wel een garderobe) en zonsopgangen op youtube.

‘What we do in the shadows’ is een samenwerking tussen Taika Waititi (Boy) en Jemaine Clement (Flight of the Conchords). Meer dan een pseudodocumentaire is het een parodie op middelmatige realityshows. Tussen de huishoudelijke beslommeringen monteerden de makers archiefbeelden van een willekeur aan historische gruwel zonder relevantie om alles informatief te spijzen. Het bewust amateurisme wijst geslaagd naar het soort documentaire met laag budget en hoge spektakelwaarde. De huisgenoten zijn gemodelleerd naar befaamde figuren en karikaturaal uitvergroot. Hier geen gladde highschoolvamp, maar woeste goede oude keelgrijpers als een vergrauwde Nosferatu, een dandy en een middeleeuws martelfanaat die de bijnaam ‘Poker’ koos omdat ‘Spietser’ ingenomen was. Jongste aanwinst Nick kan zo in een aflevering van ‘Buffy’. Ze hebben moeite met het moderne leven, alhoewel ze dat niet altijd beseffen. Flanerend door de straten van Wellington in gedateerde kledij lijken ze eerder jaren tachtig New Romantics dan wilde nachtwezens. De grote maagdenverleiders zijn de knepen van het vak verleerd. Pogingen om zowel het huishouden op orde te krijgen als vers bloed te veroveren, zorgen voor aanstekelijke humor zonder intellectueel bochtenwerk.

De ratio grappen in de Nieuw-Zeelandse productie is overweldigend, dus ligt het aantal geslaagde hoog Visuele effecten als bloedfonteinen, vliegcapriolen en vleermuistransformaties zijn heerlijke kitsch. De film begint flauw, met valse Midden-Europese accenten die enkel in belegen komedies kunnen. Net zoals Viago wil de film de kijker eerst zonder succes hypnotiseren, maar voor je het weet zuigen de vampieren je laatste drop weerstand op en laten je droog van het lachen achter.

00024 Filmmagie 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s