‘Samba – Wrange komische blik op illegaliteit’, in Filmmagie – # 650 – december 2014

logofilmmagie_0Afstand behouden tegenover je dossiers: het is een stelregel voor vrijwilligers in asielhulp. Samba woont tien jaar in Frankrijk. Hij werkt als afwasser in een hotelkeuken als hij hoort dat hij wordt uitgewezen. De Senegalees moet op zoek naar een werkvergunning en Alice is de vrijwilliger die zijn zaak begeleidt. Timide, wat onhandig en heel broos glijdt ze geleidelijk zelf het dossier in.

‘Samba’ is een komedie die de hardheid van het asielzoekersbestaan niet mijdt. De beelden uit het uitwijzingscentrum zijn door hun naturalisme intimiderend. Tegelijk is de film lichtvoetig, met ongecompliceerde humor die regelmatig naar slapstick neigt. Toch komt dit charmant over, zeker als je realiseert hoe wrang het is. Makersduo Eric Toledano en Olivier Nakache, bekend van ‘Les intouchables’ (2011), wisten de realiteit zo te verpakken dat lachen en huilen een zwoele samba dansen.

De dialogen zijn grappig, dan weer speels, en bij momenten bezwangerd met een vleugje levensfilosofie. De vele namen die Samba aanneemt om te mogen werken, bedreigen zijn identiteit. Toch blijft de man goedlachs en strijdvaardig. Als hij op zwakke momenten ten prooi valt aan opgestapelde frustraties uit hij die echter tegen de verkeerde mensen.

‘Samba’ mijdt kleffe romantiek of loodzwaar politiek drama. Qua beeldtaal is de film weinig bijzonder. ‘Samba’ staat of valt met het acteerwerk van Omar Sy en Charlotte Gainsbourg. Hun personages raken verwikkeld in een dynamiek die het interessantste uit beiden haalt. Alice is lieflijk in haar breekbaarheid en aangrijpend in haar onrust. Ze worstelt met een burn-out en slorpt de vechtlust van de breedgeschouderde Senegalees met voorzichtige teugen op. Tegelijk weekt ze bij Samba een speelsheid los die duidelijk angst verraadt.

‘Samba’ biedt een ludieke blik op de vrijwilligers die zich inzetten om naar de asielzoekers te luisteren. De snelle montage waarin vrijwilligers en wanhopige inwijkelingen trachten ondanks hun taalverschil te communiceren is hilarisch maar treurig. Ergens mist de film durf om een echte mokerslag uit te delen naar de migratiepolitiek. Deze zwarte komedie geeft asielproblematiek en burn-out een tragikomisch gezicht, waarbij makkelijke humor fungeert als veilige barrière om de werkelijkheid niet te dichtbij te laten.

Filmmagie Samba

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s