‘The Judge – Vader & zoon’, in Filmmagie – # 650 – december 2014

logofilmmagie_0Robert Duvall en Robert Downey Junior als vervreemde vader en zoon; dan kan je rekenen op acteerwerk tot op het bot. In deze juristenhistorie is Hank Palmer (Downey) een succesvol advocaat die over lijken gaat. Als zijn moeder sterft, reist hij terug naar Carlinville. Daar blijkt zijn lange afwezigheid open wonden te hebben achtergelaten. Terwijl Hank zo snel mogelijk wil vertrekken, raakt zijn vader, de lokale rechter, in een verdacht ongeval betrokken. Tegen wil en dank moet Hank, naast de jury in het proces tegen rechter Palmer, ook zijn verleden onder ogen komen.

De rechter, voor wie de wet het hoogste goed is, staat tegenover zijn zoon voor wie de wet een speeltuin is waarin hij door zijn grote redenaarstalent ronddolt. Hun dynamiek is aanvankelijk meeslepend, maar valt snel terug op makkelijke dramatiek. ‘The judge’ wat te pretentieus. De film hangt aaneen met een hoop clichés: badboy wordt topadvocaat, kleine broer ruïneert de carrière van zijn oudere broer, ongehoorzame zoon verruilt het boerendorp voor een loopbaan in de stad, vader wil zoon de consequenties van zijn daden tonen maar verliest hierdoor alle contact. En dan uiteraard nog een ex-lief. Familiekronieken hebben nu eenmaal dergelijke dysfunctionele relaties nodig, zeker in zo’n gerespecteerde rechtersfamilie. ‘The Judge’ is een allegaartje van scenario’s, die wel samenhangen, maar tegelijk gebukt gaan onder dat tikkeltje te veel schrijfplezier.

Downey Jr. en Duvall zijn op dreef; hun vader-zoon relatie is geacteerd met klasse. Hun personages zitten vol vuur, en dit te veel aan passie botst. De hoog oplopende ruzies tussen vader en zoon zijn sterk, maar nog sterker zijn de kwetsbare momenten van de oude rechter. Dan kan Hank niet opbrengen hard te blijven en laat hij zijn façade van beton en teflon even vallen. Ook de setting, van  Chicago tot het pictoreske gerechtsgebouw van Carlinville, is de moeite waard. Dobkin regisseerde verstandig, met beredeneerd camerawerk. De slome cinematografie lijkt de ijzige sfeer te versterken. Flashbacks komen niet vanuit het niets, maar door de altijd aanwezige 9mm-camera van de jongste mentaal beperkte zoon. Een leuke vondst, die vermijdt dat de film te zwaar beladen is met jeugdherinneringen. ‘The judge’ is een aangename zaterdagavondfilm, maar niet de grootse familiekroniek die Dobkin voor ogen stond.

Filmmagie The Judge

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s