‘St. Vincent – Aardig stuk chagrijn’, in Filmmagie – # 650 – december 2014

logofilmmagie_0Zet Bill Murray in een sappig komische tranentrekker, en je hebt prijs. De man weet de meest onuitstaanbare wezens aimabel te maken, en gaf gestalte aan enkele van de meest sympathieke smeerlappen uit de filmgeschiedenis. Denk aan Zissou in Andersons ‘Life Aquatic’. De grijsaard heeft er ofwel talent voor, ofwel een grote liefde. In ‘St. Vincent’ speelt hij Vincent, een chagrijnige zuiplap die je liever niet als buur hebt. Dronken rijden, vrouwen van discutabel allooi, gokken op een paardenrenbaan en met weinig naastenliefde gebruik maken van zijn medemens: Vincent lijkt een eerste klas egoïst. Tot hij vaste babysit wordt voor Oliver, kersverse buurjongen met een werkende gescheiden moeder. Die graaft zich dieper in het leven van zijn chagrijnige buurman in.

Het scenario is oud als de straat, maar de manier waarop Murray de allesbehalve heilige Vincent vorm geeft is ruw, simpel een in zijn tristesse geniaal. Hoe grofgebekt hij ook de jonge Oliver omstreden levenslessen bijbrengt, hij is vooral een man voor wie de maatschappij hard was. Murray laat het nooit ver gaan. Als je sympathie voor zijn personage krijgt – als hij de gepeste jongen leert zichzelf verdedigen – keldert hij die bijval met een volkomen ongepaste sneer naar de jongens moeder. ‘St. Vincent’ illustreert wat verbittering met een mens doet, en hoe makkelijk het is daarover te oordelen. Dat wordt beklemtoond door Vincents verstoktheid aan het verleden. Hoe hij Dylan’s ‘Shelter from the storm’ gepassioneerd murmelt: je hoopt dat zijn blanke pit uiteindelijk de bovenhand krijgt en het leven wat meegaander wil zijn.

Regisseur Melfi is niet te beroerd de grens met het melige bij momenten vervaarlijk te overschrijden. Toch is de makkelijk te kauwen film er eentje om te onthouden. De cinematografie is raak: sober, statisch en gericht op het karikaturale van de buitenwijkbullebak. Ook de buurt waarin hij woont; de verouderde, door sociale degradatie getroffen buitenwijk, werkt. De scenografie heeft een charme waaruit je bewoners sinds jaar en dag niet meer weg krijgt. Let vooral op de typerende tuinstoelen. Bijzondere aandacht voor Naomi Watts als zwangere Russische prostitué – mét accent – en Mellisa McCarthy. Als ervaren komediemeisje weet ze een tragikomisch figuur neer te zetten. ‘St. Vincent’ is zoetsappig, wat simpel, en tegelijk treffend.

Filmmagie St. Vincent

2 gedachtes over “‘St. Vincent – Aardig stuk chagrijn’, in Filmmagie – # 650 – december 2014

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s