Herinneringen uit Neuschwabenland (gepubliceerd in Azra Magazine, nummer 3.4, 2014)

 

33711121615-thumb1In april 2006 werkte ik aan een onderzoek naar gevluchte oorlogsmisdadigers uit de Tweede Wereldoorlog in de Biblioteca Nacional de la República Argentina in Buenos Aires. Hier stuitte ik op een reeks dagboekfragmenten van onbekende oorsprong. De fragmenten brengen het verbijsterende verhaal van een jongen uit 1982. Ik kan op geen enkele manier de herkomst van de documenten verifiëren, en heb geen idee wat van de jongen geworden is. Enkel het feit dat de fragmenten in Buenos Aires te vinden zijn, stemt mij hoopvol dat hij zijn verhaal overleefd heeft. Op de volgende pagina’s vind je de fragmenten die mij persoonlijk het meest getroffen hebben. De originele manuscripten zijn nog steeds te vinden in de Biblioteca Nacional, dossier- nummer D19920523.1.

Neuschwabenland, 10 augustus 1982

Vandaag ben ik jarig, vijftien. Vader maakte mij vanochtend wakker met een pakje. Ik was verbaasd dat het geschenk een boek bevatte. Je moet weten, hier in Nieuw-Zwabenland is het aanbod aan literatuur beperkt. Wanneer je net als ik een fervent lezer bent, raak je snel door je voorraad heen. Nieuwe boeken krijgen is hier niet eenvoudig. Vader is daar toch in geslaagd. Hij is dan ook, kan ik met enige trots vermelden, het hoofd van de douane-eenheid. Daarom kan hij van tijd tot tijd iets meebrengen waarmee hij ons een plezier doet. Een boek is zoiets: een onmisbaar element in mijn leven. Ik ben verslingerd aan boeken, ze tonen me een wereld boven de mijne. Ik denk heel veel na. De lessen gaan door in de voormiddag, in de namiddag hebben we vrij om onze ouders te helpen. Aangezien kinderen niet welkom zijn bij de douane, heb ik de hele namiddag tijd om na te denken. School is vooral gericht op exacte wetenschappen, geschiedenis en rassenleer. Van de studenten wordt verwacht dat ze later de taken van hun ouders overnemen, en hiervoor is literatuuronderwijs van weinig belang. Begrijp me niet verkeerd, aan cultuur wordt heus aandacht geschonken. Het complex bevat een indrukwekkende bibliotheek, en er zijn geruchten over het bestaan van een depot met waardevolle kunstschatten uit alle windstreken. Ik heb een grote kennis van die windstreken. Al op mijn dertiende verminderde mijn interesse in de boeken uit de bibliotheek. Vader wilde mijn ontwikkeling bevorderen en sindsdien zorgt hij van tijd tot tijd voor nieuwe literatuur. Dit moet in het grootste geheim gebeuren. De Führers willen controle houden over de kennis van de bewoners.

Mijn lievelingsauteur is Johann Fichte. Zijn Reden an die Deutsche Nation leerden we kennen in de les, een van de weinige literatuurbijdragen. Hoewel ik een voorkeur heb voor de, laat ons zeggen, verboden boeken, bevindt dit werk zich in de publieke afdeling van de bibliotheek. Het boek stimuleerde mijn interesse voor het denken, de wereld van de filosofie. Ernst Schertel is ook een van mijn favorieten. De wondere wereld die hij in zijn Magic beschrijft, is er een die in het wolkenloze Nieuw-Zwabenland meer dan eens de verbeelding aan het werk zet. Niet voor niets verkoos ook de redder des vaderlands die literatuur. Wie het demonische zaad niet in zich heeft, zal nooit een magische wereld baren. Gevleugelde woorden.

Neuschwabenland, 23 augustus 1982

Elke maand bereiken U-boten met voedsel en brandstof Nieuw-Zwabenland via de vele ondergrondse rivieren die het continent doorkruisen. Om te vermijden dat anderen ons vinden, waren de ingenieurs zo verstandig slechts één zijtak bevaarbaar te maken. Het oorspronkelijke plan was om drukmijnen te plaatsen op de andere invalswegen. Dit idee schreven ze al snel af, want ondergrondse ontploffingen kunnen onze structuren in gevaar brengen. De aarde is fragiel, en als je onder de grond begint te rommelen, weet je nooit welke impact het zal hebben. Daarom zijn de andere zijtakken simpelweg versperd door stalen constructies net onder het wateroppervlak.

Elke maand komt een konvooi. De eerste konvooien kwamen uit Argentinië. Het land ligt in zijn meeste zuidelijke punt zo dicht bij Nieuw-Zwabenland, dat U-boten geen lange tocht moeten afleggen. Later werd de herkomst van de konvooien onduidelijk, omdat wij geen contact hebben met hen en zij niet met ons. Het wereldwijde netwerk is zo complex, dat onze voorraden van overal ter wereld kunnen komen. Begin 1945 begonnen de eerste voorbereidingen. De machtige Duitse vloot ontmantelde en verspreidde zich, om zo uit de handen van de geallieerden te blijven. Argentinië was de eerste stap. De wereld zou volgen.

Hoe kan het dat wij onze opdrachtgevers niet kennen? Goede vraag. In de laatste dagen van de oorlog moest Wilhelm Keitel de voorbereidingen voor het Nieuw-Zwabenlandcomplex treffen. De Führer was moe. Hij liet het opperbevel over aan Karl Dönitz en die stak een hand uit naar Eisenhower om de oorlog te beëindigen. In de marge van dat proces ontstond werkgroep Base 211. Zij bekeken de eerste stappen om na de ontmanteling van het Duit- se leger het voortzetten van de proefnemingen veilig te stellen. Nieuw-Zwabenland was de uitgelezen locatie hiervoor. Om te garanderen dat we in alle stilte kunnen werken, wilden ze vermijden dat ingewijden, onder marteling of voor veel geld, de toegang tot het complex zouden verraden. Daarom hebben ze alle contact tussen de koeriers en de inwoners vermeden.

De U-boten komen de ondergrondse rivier in op 66° 33’ 11.58” zuiderbreedte, 99° 50’ 17.86” oosterlengte. Vandaaruit kent de Korvettenkapitän van de onderzeeër de instructies om sluis één te bereiken. Die sluis scheidt het gangencomplex van de buitenwereld. Op dit punt is de rivier nog zo hoog dat ze de gang vult. Het is pas bij sluis twee dat het plafond hoger is en de rivier dus boven water begaanbaar is. Aan sluis twee lossen de U-boten de voorraden bij hoogtij, in waterdichte containers. Bij laagtij hebben de grenswachters precies twee uur om de zware containers voorbij de sluis te brengen, waar een kleine haven ligt. De grenswachters, zoals mijn vader, zijn de laagtijmensen. Laagtijmensen en hoogtijmensen zijn door de natuur van elkaar gescheiden: op geen enkele manier kunnen ze elkaar bereiken zonder het risico Nieuw-Zwabenland blank te zetten. Enkel via de berichtcontainers met bestellingen kunnen ze eventueel iets extra vragen. Zodra de containers voorbij de tweede sluis geraken, worden ze op een kleine Volkswagen Kübelwagen gezet en naar sluis drie gebracht. Bij sluis drie gebeurt de controle van de leveringen. Dit is de kazerne. Hier moet vader steeds opletten mijn boeken goed te verstoppen. In de kazerne leven de Führers. Zij wonen het verst naar de buitenwereld toe, maar ook zij kunnen niet naar buiten. Sluis vier is voor ons de grens. Tussen sluis vier en sluis vijf staan de installaties om water te zuiveren en de dieselgenerators. Sluis vijf zijn wij, Basis 211.

LEES MEER

azra34WerkelijkWaar

2 gedachtes over “Herinneringen uit Neuschwabenland (gepubliceerd in Azra Magazine, nummer 3.4, 2014)

  1. Interessant stuk. Alleen verliest het (nog meer) aan geloofwaardigheid omdat de aangegeven coordinaten geen plek in Neuschwabenland – Antartica aangeven, maar midden in Siberie… Ook koud, ja… ‘)

  2. Bedankt voor de reactie. Je opmerking klopt echter niet: 66° 33’ 11.58” zuiderbreedte, 99° 50’ 17.86” oosterlengte ligt weldegelijk op Antarctica. Siberië kan ook helemaal geen zuiderbreedtecoördinaten hebben, gezien de noordelijke ligging. Waarschijnlijk ben je vergeten de breedtegraad negatief te maken bij je opzoeking. Groet! Jonas

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s