‘De ultieme vertolker van weemoed – topmomenten Robin Williams’, op www.cuttingedge.be – 13/08/2014

CuttingEdge_thmbRobin Williams had een reusachtig komisch talent, en kon door zijn veelzijdig gebruik hiervan een hele generatie ontroeren. De luchtigheid en het ontembare vuur waarmee hij de meest introverte karakter neerzette, gaf zijn personages een soort weemoed mee. Elke andere acteur zou veel van hen zwaarmoedig laten lijken. Uiteraard liet Williams vooral mensen lachen. Bij Miss Doubtfire in 1993 verslikte de wereld zich zo, dat de meeste er nu pas helemaal uit raken. Cutting Edge ging door zijn oeuvre, dat zowat onze hele kindertijd omvat, en koos daaruit enkele favoriete momenten.

Fisher King (1991)

Toen Terry Gilliam in 1991 zijn ‘Fisher King’ castte, vond hij de hyperactieve stijl van Williams perfect voor de verdwaasde gek. Dit tragikomische epos, gestoeld op zowel middeleeuwse Graalqueestes als de mentale teloorgang van een mens onder hevige druk, is een onvergetelijk verhaal over liefde en loutering. Williams portretteert waanzin visueel en over the top, maar wij herinneren vooral de frêle breekbaarheid van deze scène:

Death to Smoochy (2002)

Een van de films waarin Williams het minst herkenbaar is, maar waarin hij zijn veelzijdigheid bewijst, is ‘Death to Smoochy’. Hier laat hij zich van zijn zwartste kant zien. De autoscène met Jon Stewart toont een andere Robin Williams, met duidelijke invloed van de regie van Danny de Vito.

Insomnia (2002)

Het kan zwarter. In 2002 speelde Williams tegenover Al Pacino in ‘Insomnia’. De volgende scène is bijna een wedstrijd in ‘gezichtacteren’: een donkere dialoog waarin Williams het opneemt tegen de koning van de duistere blikken en er zonder kleerscheuren uitkomt. Let vooral op het contrast: waar Al Pacino van zwaarmoedigheid zijn handelskenmerk maakt, blijft Williams ondanks de zware dialoog relativerend glimlachen. Dit maakt het des te angstaanjagend.

Good Morning Vietnam (1987)

Gooooooooood morning, Vietnam! Waar veel mensen Robin Williams het meest voor herinneren, is zijn stemgebruik. De bochten waarin de man zijn stembanden kon wringen, en de oneindige stroom tekst die hij schijnbaar moeiteloos produceerde, was de basis voor veel van zijn acteerwerk. Als de ongehoorzame radiopresentator Adrian Cronauer speelde hij in 1987 een rol die op zijn lijf geschreven is: een spraakwaterval die al improviserend een leger klein kan krijgen.

Aladdin (1992)

Met zijn gave om te goochelen met zijn stem was het vanzelfsprekend dat hij als stemacteur aan de slag ging. Improvisatietalent kwam hier goed van pas. Williams’ stemacrobatie maakte de geest in Aladdin memorabel. We kozen voor zijn introductie, een uptempo Disney classic waar iedereen de hyperactieve acteur ongetwijfeld in herkent.

Good Will Hunting (1997)

‘Good Will Hunting’, 1997, een mijlpaal. De film leverde de man zijn eerste en enige Oscar op. De bankscène is zowat het meest iconische moment, en is waarschijnlijk de meest menselijke dialoog, of monoloog, die Williams op het witte scherm bracht. Het sobere, ingetogen acteerwerk dringt tot diep in je door. Je bent overtuigt van elk woord dat hij uitspreekt.

Dead Poets Society (1989)

Nog meer voor de hand liggend – maar we moeten dat niet vermijden – is de absolute topper ‘Dead Poets Society’: een cultfilm waar hij het startschot gaf voor een schier oneindige lijst inspirerende leraarfiguren. We kozen voor dit fragment:

Dit is niet het meest aangrijpende moment uit de film, en ook niet de scène waarin Williams het meest uitblinkt. Dit is vooral een filmmoment waarvan je als opgroeiende tiener dacht: was alles maar echt zo.

One hour photo (2002)

In 2002 werkte Williams samen met Mark Romanek in de thriller ‘One hour photo’. In die film slaagt de acteur er in om zijn herkenbare stijl weg te cijferen. Zijn bedaardheid, traagheid en vooral weggemoffelde passie en obsessie, maakt zijn acteren angstaanjagend. De volgende warenhuisscène is geen topmoment, maar toont ten volle hoe ongemakkelijk Willams ons laat voelen. De kracht van underacting was hem niet vreemd, ook al leek hij meer liefde te hebben voor het tegenovergestelde.

The world according to Garp (1982)

Wat zeker niet mag ontbreken, is wat ons betreft een schoolvoorbeeld van de weemoed die Robin Williams teweegbracht. ‘The world according to Garp’ dateert uit 1982 en is een verfilming van een roman van John Irving. Williams toont hoe hij enkel met een blik en zijn onafscheidelijke grimas een emotie kan vertolken. ‘I’m flying,’ meer heeft hij verdorie niet nodig! We mogen al eens sentimenteel doen, en zeggen waar het op staat: met de dood van Robin Williams verliest de wereld niet enkel een groot acteur, maar ook een icoon dat heel wat mensen decennialang heeft geraakt, doen lachen, en vooral bewees dat humor diepmenselijke emoties kan overbrengen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s