De dood van een literaire titaan – Gabriel García Márquez (1927-2014)

serioKolonel Aureliano Buendia (de tweede) kwam nog zelden het huis uit. Hij was oud, moe, en zijn botten scharnierden met pijnlijk geknars, zodat hij door de vrouwen in de straat met lieftallige afschuw werd nagestaard. Wanneer hij hen groette, waren ze bevallig als altijd. ‘Goeiemiddag, Kolonel, mooie dag.’ ‘Kolonel, lang geleden dat we je zagen.’ De kolonel was oud, en volgens velen al lang dood. Hij werd echter getergd door onsterfelijkheid. Toen hij voor het eerst, jaren geleden, uit de typemachine van de journalist-schrijver rolde, werd zijn bestaan een feit en zijn dood een onmogelijkheid. Bij elke hertaling, bespreking, bewerking, ontlening of simpele lezing spartelde zijn ene been dat niet in het graf stond tegen. Dan sloeg hij het stof van zijn glorieus vergane kledij en zuchtte diep. De kolonel kwam vandaag wel buiten. Moeders hielden huilend hun kind aan de ene borst en kastijden de andere met de blote hand. Jonge vrouwen trokken de haren uit en hielden ze voor zich, alsof ze eer bewezen met die nutteloze daad. Mannen troepten samen en zwegen. De kolonel zuchtte opnieuw. Macondo was gek geworden.

De kolonel volgde zwijgend de rouwstoet, en als laatste kreeg hij de kans de open kist te groeten. De legendarische strateeg keek naar het dode gelaat, en spuwde de schrijver vlakuit in het gezicht. Hij is niet meer, maar de kolonel blijft leven.

Vandaag stierf de Colombiaanse Nobelprijswinnaar Gabriel García Márquez (1927-2014) zijn aangekondigde dood.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s